"Tuhaf, rahatsız edici, çirkin veya nahoş bulduğunuz her kayıt biçimi, er ya da geç onun ayırt edici bir özelliği olacak. CD’lerdeki takılmalar, dijital videolardaki titremeler, 8-bit seslerin pürüzlü dokusu– bunların hepsi önlenebilir hâle geldiğinde, değerli bulunup taklit edilecek. Bu kusurun sesidir: Birçok modern sanat eseri kontrol dışı, sınırları zorlanan ve parçalanmanın sesidir. Bozunmuş bir gitar sesi, bu sesi aktaracak aracın kaldıramayacağı yükseklikteki bir sesin yankısıdır. Boğuk sesli bir Blues şarkıcısı, gırtlağının taşıyamayacağı kadar güçlü bir duygusal çığlığın sesidir. Grenli film görüntüleri, beyazlara boğulmuş siyah beyaz karelerin yarattığı heyecan, araçların kaydetmekte yetersiz kaldığı anlara tanıklık etmenin coşkusudur." - Alıntı: Brian Eno, A Year With Swollen Appendices
17 Mayıs 2025 Cumartesi
Brian Eno, Kusur ve Gerçek
Eno'nun bize söylediği bu durum, salt nostaljinin ötesine geçen daha karmaşık bir olguyu gösteriyor gibi. Özneler teknolojik kazanımlara rağmen eski medya formlarına ilgisini sürdürüyor. Her ilerleme, geride kalan ve yok olanın izini taşıyor. Modern müzikte lo-fi prodüksiyonların, analog cihazların cızırtılarının ve "hücum kayıt" tekniklerinin popülerliği, bir eksikliği diriltme çabası gibi.
Benzer şekilde polaroid fotoğrafların ya da düşük megapikselli dijital kameraların hâlâ talep görmesi, görüntünün kendiliğinden kusurlu doğasını anımsatıyor. Bu cihazlar anın kırılganlığını ve geçiciliğini vurgular. Seri üretim, yapay zeka üretimleri, kusursuz dijital kopyalar özgünlüğü ortadan kaldırırken eski medya biçimleri bireysel deneyimin izini hala taşır.
Video oyunlarında poligon grafiklerin ve düşük çözünürlüklü tasarımların yeniden popülerleşmesi de benzer bir dinamiği gösteriyor olmalı. Bu estetik tercihler belirsizlik ve tamamlanmamışlık hissi yaratır. Bu, oyuncunun hayal gücünü harekete geçiren, anlamı tam olarak yakalanamayan, eksik ve açık uçlu bir estetik deneyimdir. Eksik olanın cazibesi sadece geçmişe duyulan özlemin değil, sembolik düzenin sınırlarını zorlayanın, Gerçek'in yansımasıdır.
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Bilinçdışının topografyası ve korku: Backrooms
Mekan mefhumu, insan canlısının yaşamının başlangıcından inşa edilir, bu bağlamda mimarinin bilinç ve bilinçdışı tezahürlerinin anne karnı...
-
Aldatılma, ne bir ahlâk ihlali ne de bir sadakat meselesidir. Aldatılma, öznenin Öteki’nin arzusuna dair kurduğu sembolik haritanın ani ve...
-
Yazı: Düşüncenin belli imlerle saptanması, yazmak eylemi. mec. Alınyazısı, yazgı Yazmak için gerekli koşulların en başında dil-konuşma g...
-
Nomoi, Platon’un en “felsefi” diyaloğu değildir. Tam tersine, en az metafizik, en fazla düzenleyici olanıdır. Bu nedenle de çoğu zaman Devle...

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder